« 21 » م - كسى كه مخارج حج را دارد و بدهى نيز دارد ، چنانچه بدهى او مدت‌دار باشد و مطمئن است كه در وقت اداء بدهى ، تمكين از اداء آن را دارد ، واجب است به حج برود ، و همچنين در صورتى كه وقت اداء بدهى رسيده لكن طلبكار راضى به تأخير اداء باشد و بدهكار مطمئن است كه در وقت مطالبه مىتواند بدهى را اداء نمايد اگر بدهى مال بعد از بدست آوردن آن پولى است كه بوسيله آن مىتواند حج را بدست آورد بعيد نيست كه حج بر او واجب باشد و در غير اين صورت جج واجب نيست . « 22 » م - كسى كه خمس يا زكات بدهكار است چه آنكه به عين مالش تعلق گرفته باشد يا بر ذمه‌اش در صورتى مستطيع مىشود كه علاوه بر آن‌ها مخارج حج را داشته باشد . « 23 » م - كسى كه از جهت مالى مستطيع است و از جهت صحت بدن يا باز بودن راه مستطيع نيست و از تمكن اين دو در وقت درك حج مأيوس باشد مىتواند در مال تصرّف كند و خود را از استطاعت مالى هم خارج كند ولى اگر از آن جهات هم استطاعت دارد و فقط وسائل رفتن را تهيه نكرده نمىتواند خود را از استطاعت خارج كند و اگر كرد ، حج بر او مستقر مىشود و بايد به هر نحو است به حج برود . « 24 » م - اگر در سالى كه استطاعت مالى دارد از جهت صحت بدن يا باز بودن راه استطاعت نداد و در سالهاى ديگر از آن جهات استطاعت پيدا مىكند ، مىتواند در مال تصرف كند و خود را از استطاعت خارج نماند . « 25 » م - كسى كه استطاعت حج دارد بايد خرجهاى مقدماتى را از قبيل خرج تذكره و ويزا و وديعه و آنچه مربوط به حج است بدهد ، و اين خرجها